pierotos

9/4/2009 1:13:00 πμ
482 Προβολές


<Βon Vivre>
Ωωωωω!!! 
Μια περίεργη ηδονή με διατρέχει
Που πλήρωσα ,  την τελευταία δόση ,
Σαν επισκέπτης , που φεσώθηκε το  νοίκι
Έτρεξαν οι ένοικοι , ποιος πρώτος θα ενδώσει…..
Μονάχα  είπαν….
<Έλα ρε φίλε κάστανο δεν τρέχει ,
Πάμε για μπύρες , εσύ φάε τη φρίκη……>

Ωωωω! Τι ωραία-τι ωραία !
Τι δροσερά , που βρέχει το φτισίδι
Όλα ηρθανε , ως είθισται μοιραία !
Θεσπέσια μουσική , ετούτο το βρισίδι!

Όμως…
Περίεργη ηδονή με διατρέχει 
Οδύνη ούτε θυμός , με κατατρέχει
Μάλλον που το ήξερα….
Μάλλον που το περίμενα
Μάλλον , που ξεφορτώθηκα ετούτη την ευθύνη
Που καίρια πριν λαβωθώ , διασώθηκα απ τη Μήνη
Των άθεων και των θεών
Πριν τίποτα στα μέσα μου να μείνει….
 
Τώρα μπορώ <Βon Vivre> να κάνω
Αχρέωτα  και δίχως επιτήρηση
Εγώ στην τρέλα μου
Εσείς με την συντήρηση
Κανένας <πούστης> η σωστός ,
Δεν θα προβάλλει ,αντίρρηση

Ωωω τι ωραία-τι ωραία!
Τώρα εσείς ! 
αόρατοι και ορατοί μου φίλοι
ήρθε η ώρα να πιάσετε δουλειά ,
Εγώ στη ξάπλα , στην αιώρα
Με μέλι , με  σταφύλι και κρασιά
Αέρα να μου κάνουν αιθέρια κορμιά
Βγάλτε τα κάστανα εσείς, απ τη φωτιά

Ωωωω! Τι περίεργη ηδονή !

Ωωωω! Τι ωραία , 
αόρατοι και ορατοί μου φίλοι
Εσείς τώρα  κουπί
Εγώ κουνάω  μαντήλι……





Αλήθεια , πείτε…δεν αντιλαμβάνομαι , 
Mr. Abydinos…….

Πως καταφέρνετε , μια τόση ευαισθησία ,
Κομψά , να συνδυάζετε , με ολύμπια ηρεμία ;

( Ξέρω…ετούτο το ερώτημα , 
ασύστολα κλεμμένο , από τον Αναγνώστου…….
Πέστε , πως το κατέθεσα , σαν νάτανε αγνώστου..)

Κι ακόμα πείτε μου….
Αφού τα έργα σας , σταλάζουν τόσο αίμα ,
Την λάσπη , εναντίον σας , πως την ανέχεστε ;
Τη μπόχα και το ψέμα ;

Και βλέπω , σε όλους , 
με την ίδια αγάπη απευθύνεστε….
Μα κάποιοι είναι ευτελείς!
Μη τα μπερδέψατε ;
Δεν είσαστε εσείς ……
Σωστά τα λέω Mr. Abydinos ;
Μήπως θυσία τελικά ;
Στον <υπέρ πίστεως> βωμό του <Ενός> ;

Αλήθεια , πείτε τελικά …..
Αθώος η φρενοβλαβής ;
Δυστυχισμένος η ευτυχής ;

Μέχρι να καταλάβω Mr. Abydinos, 
Θα είστε στην καρδιά μου ,
Και πρίγκιπας και αφελής…
………………………………………………………………………..
Χμμμ…Ίσως κατάλαβα….
Για ακριβώς ετούτο …..
Απλά …Ιδιοφυής ! 





<Απλά πράγματα> 

Είναι όλα , ένα <κλικ>………. 
Σε τίνος πρόσωπο , τα μάτια θα στραφείς….. 
Άλλα σε βγάζουν , απευθείας στον Θεό , 
άλλα στον πεταμένο 
κι άλλα στον διάολο , τον ίδιο …. 
Τον καταραμένο….. 

Όμως , σ΄ ανθρώπου μάτια , 
Ότι είναι νά βρεις 
Θα το βρεις… 
Αυτό είναι και γραμμένο… 


<Παρανάλωμα>

Όταν , ο φθόνος , 
η κακία κι η βλακεία ,
αγγίζουν τον εγωισμό ,
τότε τα τέρατα ,
βλάβης φρενικής ,
σπαράζουν το σαρκίο…..
Και τότε ο δαίμων ο φτηνός ,
Κυριεύει το δοχείο το φτωχό ,
Που προκειμένου ν΄ αναπνεύσει ,
Γίνεται , παρανάλωμα ντροπής ,
Αηδίας , δύσοσμο φριχτό















<ΕΝΑ ΚΑΠΕΛΟ-ΕΝΑ ΠΑΤΙΝΙ-ΕΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ>

Έκανα μετακόμιση , 
έψαχνα για χαμάλη
να ήταν όμως   κύριος ,
Όχι κανα ρεμάλι…..

Ξεφύσησα , ξαναφύσησα ,
Παντού , κανείς , κανέναν ,
Αλήθεια τι φαντάστηκα ;
Περίμεναν , εμένα ;

Και στην απελπισία μου ,
Ούτε πνοή είχε μείνει ,
Σαν σφαίρα με προσπέρασε ,
Καπέλο με πατίνι !

Εεεεε Κύριος…..Για που το βαλες
Στον πάγο , μες τα κρύα ,
Πες μου , που την κονόμησες ,
Τόση ανοησία………

Και γύρισε και μούπε:

<< Γερνάς  μονάχα , αν δε γελάς 
   Ούτε τη λύπη ξεγελάς , άμα ξεχνάς….
   Και αφού , όπως λες ,
   Θέλεις να είσαι ποιητής , 
   Δώσε στους άλλους ,
   Την πρώτη θέση της γιορτής
   Και κάτσε εδώ , στην άκρη της τιμής ,
   Σαν τον χαμάλη , της τελευταίας στιγμής ,
   Που τα σκουπίδια θα μαζέψει 
   Πριν να χαζέψει
   Από τα θεια δώρα της ζωής ………
   Κι έτσι….ίσως αξιωθείς 
   Στο τέλος…..να αγαπηθείς…..>>

   Μα Δάσκαλε του είπα , 
   Αυτά δεν είναι λόγια αγνώστου

   Χάρηκα φιλαράκι μου ,
   Βασίλης  Αναγνώστου!
Επαίτης

Κι αν άντεξα πολύ , κουράστηκα στον πηγαιμό 
νομίζω , πως τώρα άρχισα να χάνω
περιπατώ και σκέφτομαι τι έμεινε να κάνω
όμως δεν βρίσκω πια προορισμό

Δεν είναι , που με φταίξαν οι ανθρώποι
Δεν είναι που δεν έζησα πολλά
Φταίει που ξεθώριασαν ,   των στόχων τα ιερά
Είναι που πήγαν , τζάμπα τόσοι κόποι


Ίσως να  περιμένω κάτι από επάνω
σαν ιερόδουλος της προσευχής
σαν άθλιος επαίτης , μιας άτυχης ζωής
τα χέρια μου υψώνω , για ένα καινούργιο πλάνο.

Μα τόσοι  από μένα , πιο άξιοι της τιμής
να περιμένω, λέτε,  στην ουρά η να  πεθάνω ?


ΖΩΝΤΟΒΟΛΟ

Νομίζω ,  πως έγινα ζωντόβολο….
Η μάλλον πάντα ήμουν….Έγινε τώρα , πιο αντιληπτό
Και μάλιστα το προτιμώ , από παιδί καλόβολο,
Σε όλες του τις πράξεις , μετρημένο , θετικό….
Όχι πως ήμουνα καλόβολος…..
Μα όχι τόσο πια  ζωντόβολος…..
Και απορώ και ενίσταμαι , ακόμη και εγώ….
Δίπλα , σε  ηρωα , διπλά σε Θεό , 
Ένα ζωντόβολο , μία χαρά , υφίσταμαι 

Διότι φίλοι μου , ένα ζωντόβολο , ποτέ δεν αντιστέκεται
Απλά , όπως είναι στέκεται
Ιδιόρρυθμο , κακότροπο , κινείται αλλοπρόσαλλα
ναι μεν χαλβάς , δεν ήτανε ποτέ του απ τα Φάρσαλα ,
αλλά ούτε ,ακτιβιστής , φιλάνθρωπος , αγαπιστης….
Ποτέ του δεν θα μοιάξει , το ζωντόβολο
Μ ένα παιδί καλόβολο
Είναι στριμμενος και ουτοπιστής……
Λίγο βλαμένος και λίγο ρατσιστής…  

Η ΑΙΩΝΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΙΕΡΟΤΟΥ

Εγώ , δεν γέρασα ποτέ 
Γερνάει μόνο ο χρόνος
 Μαζί και τούτοι , που νομίζουνε πως ζούνε...

Εγώ το ξέρω , πως δεν έζησα ποτέ 
Κι έτσι αντέχω...
 Μες τη φορμόλη παγωμένος , φίλους έχω 
κάτι αγγελούδια , που γλυκά με αγαπούνε
που όταν αποφασίσουνε , 
με στίχους μου μιλούνε


Η εκσπερμάτωση θαρρείς 
Και δυστυχώς , μου τέλειωσε η έμπνευση…… 

η εκσπερμάτωση θαρρείς ; 
η των αισθήσεων , πληρότης ; 
Η; 
του πεπρωμένου, 
Αποδείχθηκα δεσμώτης ;…. 

Ελπίζω αύριο , 
Να είναι μέρα , για μια νέα πυρκαγιά….. 
Ακόμη μία , νέα Ρώμη στα καμίνια…. 
Έστω και αν μένω , στα Νέα Μουδανιά 
Έστω κι αν της απρέπειας , γουστάρω τα χαμίνια 

Θα χτίσω πάλι , λόγο ευπρεπή 
και ίσως έτσι να γλιτώσω , 
της άθλιας ύαινας το νυχτέρι ….. 
Και ίσως έτσι να πειστεί , 
Το ουράνιο αστέρι , 
ένα καινούργιο Όνειρο , 
να ερωτευτεί……….. 





<ΜΕΧΡΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΤΡΟΠΗ>

Ίσως εχτές , να ήταν
Ίσως να ήταν προπερσι,
Που να θυμάται , το κυκλοθυμικό μου ,
Συνάντησα , σαν από εξαίρεση ,
Τον φύλακα τον άγγελο ,
Τον ιδιωματικό μου…….

Και από τότε , δεν γνωρίζω αν πατώ ,
Η αν σαφώς γνωρίζω και πετώ ,
όταν  οι άλλοι , το κεφάλι , με νόημα κουνούν
εξαντλημένοι , μόνο αμήχανα κοιτούν  ,  
τον  παρανοϊκό και τον ανάποδο

Κι αναρωτιούνται τελικά, 
για που το προορίζει ,
το μπουκάλι με τον θρύψαλο φελλό ,
σε ποιον Θεό ελπίζει
σε ποιο αλήθεια ; όνειρο τρελό 
κι ακόμη εδώ γυρίζει……

Έτσι…..
Ώσπου να γίνει ,
Κάτι το σημαντικό ,
Εδώ κι εκεί αλωνίζει , 
Στ’ ανόητα….
Μέχρι ν’ αλλάξει η τροπή ,
Ο Πιερότος , 
που δεν ξέρει από  ντροπή ,
Παρέα μ ένα τετράποδο σφυρίζει …..
Αμετανόητα…..












Η αξιοπρέπεια του απατεώνα

Πώς ν αντικρύσω και πάλι την αλήθεια
Κάθε μου μέρα , γεννιέται άλλη μιά
Πώς να αντέξω τη μέσα μου ασχήμια
Σε ποιόνα άνθρωπο , να απολογηθώ ?

Ντρέπομαι τώρα , να στείλω τη φωνή μου,
Κάποιοι την πίστεψαν και είναι αδικία
Ποιο δικαστήριο , την ετυμηγορία
Θα υπογράψει επιτέλους, καταδικαστική…..

Μόνος συνήγορος , μου μένει η σιωπή ,
Αξιοπρέπεια , αν θες του απατεώνα
Που δεν κατάφερε σ’ ετούτον τον αιώνα
Να ζήσει άξια μια ζωή .

Κι όσο κοιτώ τα δώρα , που έχω πάρει
Τόσο διογκώνεται , η άτυχη πορεία
Βλάσφημος όχι , μα ένοχος για αναισθησία
Ούτε ο διάολος , θα θέλει ένα τομάρι…..

Και μη μου πείτε ένορκοι
Πως έχω ελαφρυντικά
Ούτε χασίς καπνίζω , ούτε πίνω ποτά
Μόνο η σιωπή μου αξίζει….. 
Ετούτο , να γραφτεί στα πρακτικά 
  















Και περιμενω να κοπασει ο καιρος

Και περιμενω να κοπασει ο καιρος ,
Μυριζει θειαφι και μπαρουτι παραεξω
Ψηλα κοιτω , προσευχομαι , μοιρολατρω
Για να αντεξω…..

Ετσι μικρος κι αδυναμος , ακομη μια φορα
Πουλαω τα παντα , μοναχα για να ξεφυγω 
Ουτε αντιστεκομαι στη συμφορα
Ότι φοβαμαι , αποφευγω να το θιγω.

Θαμπος , τετραγωνος και μικροσκοπικος
Εστω και αν φαινεται πως μπαταρα σαν βαρκα
Τωρα φανταζω , οσο ποτε αληθινος
Ένα ανθρωπακι , με αιμα και με σαρκα……



























Κάποιοι φίλοι ανασφαλείς

Πόσο ανάγκη κάποιοι φίλοι ανασφαλείς
Τον έπαινο τον έχετε!
Και προκειμένου, να παραμένει  διαρκής
Και κατοχυρωμένος
Πουλάτε ότι ακριβό , με την ελπίδα 
Πως ότι κάνετε δεν φαίνεται……
Πόση ανάγκη κάποιοι φίλοι ανασφαλείς
Έχουν για οποίον νάναι κι ας είναι κάθε καρυδιάς
Κι ας είναι και της συμφοράς…….
Πόση ανάγκη αντιθέτως δεν σας έχω
Μόνο το δίκαιο πάντοτε προσέχω
Μήπως γλυτώσω , απ' το καημένο του κορμί
Μια μαχαιριά , ακόμη μια πληγή….
Πόσο πολλά δεν μάθατε ακόμα…
Η τον Θεό η τον μαμωνά!....
Είναι και γραμμένο!
Όμως εσείς το πόδι σας το αριστερό μες τη βρωμιά
Και το δεξί να ψάχνει να πατήσει σεντόνια καθαρά…
Η τον Θεό η τον μαμωνά!
Αν δεν το καταλάβατε , εκεί ανήκετε 
στα χλιαρά
Στη σχέση τη δημόσια και την αλλαξοκωλιά
Αν έχετε αντίρρηση , να μου το πείτε , με λόγια πειστικά
Αν είναι όμως αρλούμπες , άντε κλαφτείτε στη μαμά!
……………………………………………………
Θέλει αγώνα , θέλει όργανα γεννητικά
Αυτό που στα στιχάκια σας θα πείτε
Την κάθε ώρα , την κάθε σας στιγμή
Με ακρίβεια να το ζείτε………
Ότι άλλο , είναι λόγια περιττά
Για να αγαπιόμαστε
Και να υποκρινόμαστε 
Πως είμαστε άτομα διαφορετικά….








ΚΟΥΚΛΑ ΙΑΠΩΝΙΚΗ

Αλήθεια πες  μου εσύ…
Εσύ , εσύ , ας κάποιος να μου πει…
Πόσο θα παράταγες 
Πόσο θα σε συγκινούσε,
Μια κούκλα ιαπωνική ;
Πανέμορφη , μα σιωπηλή…..
Ένα οργασμό ;
Δυο ;
Άντε και τρεις….
Σε αγαπώ!
Σιωπή!...........
Σε θέλω 
Σιωπή!..........
Τελείωσες Γιαπωνέζα?
Σιωπή?........
…………………………………………..
Σε αγαπώ , μα άντε και γαμή…
Κρατά για δώρο μου , 
Ένα πολύχρωμο σκουφί
………………………….
Ακόμα και ο  Πιερότος 
Σε έχει  βαρεθεί











ΛΟΥΜΠΕΝ 

Φλασάρω και υπόκειμαι , 
Σε ζάλη και ναυτία 
Γι αυτό , συχνά ανοίγω το pc 
Τι τραγωδία ; 
Για να΄ μαι πάλι στην σκηνή 
Στην άσεμνη , μα τόσο αληθινή , 
Στην <άγια> παρωδία 

Καθώς ….. 
Απ’ έξω όταν έρχομαι , 
Από τη νάιλον τη ζωή , 
Του άθλιου του συστήματος , 
Τη <γιαλαντζί> , 
Μπαίνω εδώ και γδύνομαι 
Ξεσκάω και διεγείρομαι , 
Παρέα, με ουίσκι και καρότο 
Σε <Λούμπεν> πάρτι , αφήνομαι 
Στον Πιερότο ! 


























Μη με ρωτάς

Μη με ρωτάς γιατί?
Μη με ρωτάς το λόγο , που κάθομαι και γράφω….

Μη ψάχνεις για κάτι πιο βαθύ
Απλά , κάνω μια βόλτα , λιγάκι  έξω , από τον τάφο

Δεμένος όμως με σχοινί!
Απ το λαιμό !…απ το λαιμό μου!…

Σα σκυλί! 
μα ούτε και τελείως σα σκυλί

Θα ήταν καλά να ήμουν σκυλί….
Να ήμουν , κάποια ράτσα

Η και αδέσποτο σκυλί, δε θάχα τέτοια φάτσα…..

Που την κοιτώ! Που κάθε μέρα την κοιτώ 
Και τώρα γράφω….Μοναχά , για εμετό…..

Να ξαλαφρώσω απ τον δικό μου οχετό….

Και μη μου πεις ότι εμένα αδικώ….

Δες ! Διάβασε τα λόγια , που κάποτε σου είπα….

Τώρα που πήγαν όλα αυτά…..

Τα όμορφα , τα έκανα σκατά…..

Και λέω καλύτερα σκυλί
Ναι σα σκυλί…..

Καλύτερα σκυλί , απ’ το σχοινί…….

Αν και μου πάει η γραβάτα….





ΝΕΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

Ποια  <ΝΕΑ ΡΩΜΗ> έλεγες προψές

(Και όλους μας προκαλούσες….και  μας προσκαλούσες…)

Ποια  <ΝΕΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ> ;

Μόνο προκάλεσες εγωισμούς ,
Φθόνο κι αναισθησία……

Ποια Νέα Ρώμη , ρε ΜΑΛΑΚΑ!

Εσύ ;  Xα Χα !.....Πιερότε Χαμερπή

Κυλιέσαι τώρα , σε στιχάκια  ηττοπαθή….

Χα Χα! Τώρα που πά ;

Που είναι οι φίλοι σου οι πολλοί ;

Εεεε ! Πιερότε …..της αξίας μιας δραχμής
Θυμάσαι που έλεγες…πως είσαι ακραιφνής….
Τώρα που πα ;… με λόγια παρακμής
Και λέω πάλι ηττοπάθειας……..

Τη< Νέα Ρώμη> Ναι!! Αυτή μπορείς!
Της ένοχης , της ενοχής
Της ανοχής και της απάθειας….

Και αν δεν μπορείς ,
Να πα να Γαμηθείς…….









Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ 

Ο <προδότης> , δεν είναι ο <χαφιές> 
Καθωσπρέπει συνήθως γυρνάει 
Έχει όνομα , έχει αρχές 
Δεξιά –αριστερά , δεν κοιτάει… 

Ο προδότης δεν είναι ο χαφιές 
Κάπου στράβωσε , λίγο κολλάει 
Λίγο η πίεση , λίγο το το στρες , 
Ποιος γαμάει τις αρχές , σε πουλάει 

Ο προδότης δεν είναι ο χαφιές , 
Των ονείρων μονάχα , ο γνωστός , ο λακές 
πληκτικός , της ζωής μας , άλλος ένας φραπές 
Στο λευκό μας χαρτί , άλλος ένας λεκές 


Ο ΧΑΦΙΕΣ 

Δεν είναι προδότης ο Χαφιές !
Αρχές δεν έχει να προδώσει 
Ένα σαρκίο σάπιο , μόνο κουβαλά 
Κι αυτό το έρμο , δεν μπορεί να περισώσει 

Γεμάτος φόβους , απωθημένα υστερικά 
Έρμαιο γίνεται , της πιο βαθιάς αβύσσου 
Έτσι χωρίς ιδανικά 
Χωρίς τα όργανα , τα αντρικά γεννητικά 
Ότι ζητάς θα δώσει 
Αρκεί να σώσει 
Τα σάπια μέλη του , τα πενιχρά 
Τι πιο απλό , να καταδώσει….. 

Σαν δήθεν φίλος , πάντα θα φθονεί 
Αν είσαι εχθρός του , θα λουφάζει , θα καραδοκεί 
Αν είσαι άγνωστος , θα γλείφει , θα ψευδολογεί 
Αν είσαι ο δήμιος του ,
προχώρα , στου κρανίου τη κοπή 
Θα σ αγαπήσει , σαν τον λυτρωτή 
……………………………………………



ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΝΥΧΤΑ

Παράξενη νύχτα , αλήθεια….
Μπρουχίτα……

Θανάτου αλήθεια….
Αδιέξοδη αγάπη ……
Διέξοδη λάσπη…….

Ανεστραμμένο κάτοπτρο , η ζωή
Βαμμένο μπλε ,
 με βελούδινη  αφή
Σε κορνίζα χρωμέ….

Κι εσύ να χορεύεις ταγκό
Μ έναν ταύρο , που ουρλιάζει  ΟΛΕ !
Σ ένα ρινγκ , αιμοβόρου πολέμου ….. 
Ταυρομάχων…
Εναντίον αμάχων……
 
Αδιέξοδη αγάπη…ΟΛΕ!
Διέξοδο μίσος……ΟΛΕ!!
Η αλήθεια , πάντα νεκρή…….τρις ΟΛΕ!!!

Ανεστραμμένο κάτοπτρο η ζωή….
Η μάλλον ,διεστραμμένο !!
Μια ιστορία,
Που γράφουνε κυρίως….
Ποιητές…….













<Πένθος κι Αυτοχειρία> 

Περάστε μόνος , στο λαιμό σας , το σκοινί….
Καλέ μου φίλε…..
Εγώ θα καταγράφω την σιωπή,
Που  τώρα γίνεται ηχηρή !

Ο πιερότος , πάλι εδώ , 
Μαζί  , στην  απουσία….

Είναι ανάγκη….βλέπεις 
Από αγάπη , στην αγάπη
Και δίκαιη τιμή….

Ο πιερότος πάλι εδώ…
Ποτέ μαζί στην ιστορία….
Μοναχά , 
στα λυπηρά μαζί
Μαζί στο  πένθος ,
μαζί στην ιδία τιμωρία….

Ως τίτλος θα καταγραφεί
<Πένθος κι αυτοχειρία>…

Στη μέση , το χαρτί κενό ,
Να υποδηλώνει , το  <ΚΕΝΟ> ,
Αλλά και το άκακο λευκό….

Και ως επίλογος
<Από Λεπτότητα και ευθιξία >!

Ίσως ο φίλος μου , δεν γράφει ιστορία ,
Μα σίγουρα προάγει ,
Τη <Νέα Ευαισθησία>









Η αξιοπρέπεια του απατεώνα

Πώς ν αντικρύσω και πάλι την αλήθεια
Κάθε μου μέρα , γεννιέται άλλη μιά
Πώς να αντέξω τη μέσα μου ασχήμια
Σε ποιόνα άνθρωπο , να απολογηθώ ?

Ντρέπομαι τώρα , να στείλω τη φωνή μου,
Κάποιοι την πίστεψαν και είναι αδικία
Ποιο δικαστήριο , την ετυμηγορία
Θα υπογράψει επιτέλους, καταδικαστική…..

Μόνος συνήγορος , μου μένει η σιωπή ,
Αξιοπρέπεια , αν θες του απατεώνα
Που δεν κατάφερε σ’ ετούτον τον αιώνα
Να ζήσει άξια μια ζωή .

Κι όσο κοιτώ τα δώρα , που έχω πάρει
Τόσο διογκώνεται , η άτυχη πορεία
Βλάσφημος όχι , μα ένοχος για αναισθησία
Ούτε ο διάολος , θα θέλει ένα τομάρι…..

Και μη μου πείτε ένορκοι
Πως έχω ελαφρυντικά
Ούτε χασίς καπνίζω , ούτε πίνω ποτά
Μόνο η σιωπή μου αξίζει….. 
Ετούτο , να γραφτεί στα πρακτικά 
  














Ρε σεις παιδιά ….

Ρε σεις παιδιά ….Τόσο καιρό δεν καταλάβατε ,τι κάνω εδώ?
Τι θέλετε , να γράψω ?…Το μπορώ !
Ροκάκια , εναλλακτικά , μελό ?
Αν θέλετε και λαϊκά , και ετούτο το μπορώ
Θέλετε ερωτόλογα ? θέλετε δηθενίες ?
Θέλετε αριστουργήματα , θέλετε μαλακιες?
Όλα εδώ !!! Τα κόβω και τα μαχαιρώνω εγώ!
Και , άλλο βαριέμαι ,δεν μπορώ, 
που όλο με κολλούνε 
Παρά πολλοί μου φίλοι και καλοί
άλλο μην ασχολούμαι,
με καντζαράκια , με κακούς , 
με ατάλαντους με χαμηλούς…
Όχι ρε φίλοι…..Τέλος πια …….Αυτό θα κάνω πάντα…
Θα κάτσω εδώ !
Να φάω όλο το σκατο
Κατουρο ναναι το ποτό!
Εγώ εδώ ανήκω !
Περπάτησα όλων των ειδών , τα ακριβά σαλόνια , 
Σε ένα  , πουστης είτε σοβαρός , δεν έβαλε, 
πολύχρωμα μπαλόνια
Άοσμα όλα , χλιαρά ,αν και με φώτα , με μάρμαρα οβαλ
Κυριούλες , με ροζ επιδερμίδα , στο βάθος όμως tres banal….

Και πριν με γράψει , για κακό η εφημερίδα
Έτσι αποσύρθηκα  , στο βρώμικο τεκέ,
Των τίμιων εκείνων , παραφρόνων 
που ρίχνουν την ψυχούλα τους
Στον  τρύπιο τενεκέ , των παραπόνων…..

Κι άλλο μη με κολάζετε
Μόνο να ευχηθείτε
Κι αντί για συμβουλές
Πέστε μια λέξη , για τον φίλο σας,
στις προσευχές…..
Όταν θα φάω όλο το σκατο
Το κάτουρο όλο , όταν πιω
Όταν θα γίνω απών
Ένα αμήν να πείτε
Κι εσείς να επιζείτε
Αυτός ! 
είναι ο δικός μου ο αγών!
Έτσι απλά , ας το δείτε ….
Όταν θα διακόψω και αν
Όταν θα εγκαταλείψω και αν
Εγώ μοναχά , θα το πω
Ως τότε κάνζταρους θα κυνηγώ
Και λουλουδάκια ,  θα φιλώ..
Εδώ!...Στον τόπο αυτό
Το μαγικό
Τον επαρμενο
Μα τόσο αληθινό!
Τον άγιο 
Τον τρύπιο
Τον λεπρό
Ο, τι καλύτερο και πιο αισχρό
Το βρήκα εδώ !
Νομίζω, έτσι μοναχά ,μπορώ να ζω !
Το λέω  ,το φωνάζω  , περήφανα  κοιτώ….
Και αφού κι εσείς εδώ….
Αλήθεια , γιατί ντρέπεστε ?
Ελεύθερα , λοιπόν, να εκτρέπεστε….
Ποιος θα μας δει ?
Αφού εγώ , είμαι εσύ !
Ότι καλύτερο ,  εδώ !…
στον τόπο αυτό ,
τον διεστραμμένο,
Μα πάντα ζωντανό!....
Καταραμένο!















Σε δυο Ατάκες

Η αξία , δεν είναι  πάντα , ν΄ αγωνίζεσαι…
Είναι να αγωνίζεσαι , με χέρια καθαρά….
Κι αφού εδώ με στίχο και με μουσική μιλάμε
Κι αφού η τέχνη,διαρκής επανάσταση κι αγώνας ειναι,
Τώρα θα θυμηθώ , τον στίχο του Δ. Αβυδηνού,
Για < νότες , που ψευδώς απολογούνται>….
Και οι νότες πάντα αγωνίζονται και επαναστατούν…
Κάποτε όμως ( ίσως αρκετά συχνά) , ψευδώς !…..
Εκεί κολλάει ,το αρχαιο εθιμο , 
με το κομμένο δάχτυλο του Αβυδηνού…
Που κατά τη γνώμη μου ,
ενώ πονάει ,  συνεχίζει να ψεύδεται…..
Είναι δύσκολο , πολύ δύσκολο θαρρώ ,
ν’ακουσεις  νότες της αλήθειας….
Τις σκεπάζουν συνήθως , τα παράσιτα του εγωισμού
Του άρρωστου , και του ναρκισσισμού….
Εδώ κολλάει , τώρα η άλλη η ατάκα….
Του άλλου του Δημήτρη…..
<Όταν αγαπάς , είσαι και γίνεσαι ό,τι θέλεις>
Και να προσθέσω…..
Ό,τι θελεις και πάντα αληθινό…..
Με χέρια καθαρά και αρτιδάχτυλα……



















Σε σαπουνόπερα φανταχτερή

Λογαριθμώ και πάντα πέφτω
σε σανατόριο βαθιάς υποταγής
Είναι για άλλους λέω και υπεκφεύγω 
τα ακριβά ετούτης της ζωής

Και πλέκω ασύστολα , επικήδειους δεκάδες
<Δεν φταίω εγώ , φταίνε οι συμπληγάδες> , 
ήρωας λάμπω , σε νάιλον γιορτή,
σε σαπουνόπερα φανταχτερή,
τα μπράβο  με  φουσκώνουν σα μπαλόνι,
που όμως  τρέμω , στο ουράνιο σαλόνι
ποια φούσκα θα διαλέξει , η καρφίτσα η μικρή….

Και η ζωή μου,   παραμένει ατελής,
Ο αγώνας  , παραμένει ευτελής
να ξεγελώ εσένα και εμένα διαρκώς
πως διαφέρω κάπως , σαν νεκρός……..

Στο βυθό

Μα πως να γράψεις ένα κείμενο μεγάλο
όταν με νάνους επέλεξες να ζεις
πως  να μετρήσεις τη ζωή , 
αφού δεν ζεις επάνω 
απ’ το βυθό τι νόημα μπορείς ν αντιληφτείς…

Και τα αισθήματα μικρύνανε τελείως,
παγώσαν και μοιάζουν μ΄ ερπετά,
τον ήλιο ψάχνουν να ζεστάνουν ,
τα κρύα τους ασπόνδυλα κορμιά

Και στο βυθό δεν φτάνει φως, 
ο ήχος παραμορφωμένος
Είναι πελώριο αυτό το τείχος
κι ο έρωτας, διεφθαρμένος

Κι όλα κυλούν δικαίως 
μη κλαίγεσαι αδίκως !

Ζούμε ανώφελα μοιραίως….
Μια ύαινα  ορίζει κι ένας λύκος

Σε λόγια μιας Ελένης

Όχι!!! δεν λογίζονται , για λυπηρά
Των γελοίων τα πενιχρά!
Με αυτά γελάμε….
Κι όταν θα χρειαστεί ,
Με το τακούνι , τα πατάμε…..

Τα λυπηρά , είναι τα άλλα ,
τα κρυφά …
Τα μηνύματα , τα προσωπικά
Όταν ξεχνάμε…..
Ποια μάσκα βγάλαμε 
Και ποια φοράμε…….
Και τότε λέμε , πως ότι κάνουμε, 
το κάνουμε , γιατί αγαπάμε….
Και κρύβουμε….
Δειλία και εγωισμό

Ναι φίλοι μου….
Αυτό είναι λυπηρό…..

Όμως!
Δειλός είμαι κι εγώ 
Εγωιστής , παρτακιας,
Κάθετα ηδονιστής…..

Όμως το παραδέχομαι
Είμαι κι εγώ !
Το ξέρω ! , στα μάτια το κοιτώ
και έτσι αντιστέκομαι…..

Κι αν κάπου και στα κάποτε,
Αποφασίσω πράξη , καθαρή
Και αν την ξεκινήσω, 
Το ξέρω κάποιους φίλους θα ενοχλήσω…
Και δώστε  τότε , χιλίους δυο εχθρούς…
Αυτούς θα τους νικήσω……
στον ένα φίλο η τους δυο ,
εκεί θα την πατήσω…..

Θα έρθει τότε ευθύς το άθλιο ξωτικό ,
της λύπης μου , το τρωκτικό,
 για να μου πει….

Σαφώς , να μου την πει……

<Αφού είσαι καραγκιόζης ,
Πιερότος της δραχμής,
Που πας γυμνός και ευτυχής…..
Εδώ είναι αλλιώς….
Είναι η ζωή της παρακμής ….
Εδώ οι φίλοι σ΄ αγαπούν αληθινά ,
Αρκεί μην δούνε , 
Τα δικά σου τα φτερά…..>
…………………………
Και αφού περάσει εικοστετράωρο ,
Θα πιάσω την κιθάρα μου,
Θα γράψω μουσική ,
Σε λόγια μιας Ελένης……
Θα είναι το <Χαμογελάς>….

Έτσι , εκεί , να σκάσεις και να σκας
Τρισάθλιο της λύπης ξωτικό….
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΤΡΩΚΤΙΚΟ …..
ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ , ΓΙΑ Ν΄ ΑΓΑΠΩ!



















<Τα Χριστούγεννα του Πιερότου > 

Ίσως  και πάλι , 
Μα θα πω , 
Πως τα Χριστούγεννα , 
γιορτάζουμε τη γέννηση ωραίων…. 
Όμως , τα οικειοποιήθηκε , 
Το πλήθος της γενιάς , των Φαρισαίων….. 

Ο Άγιος ο Βασίλης δεν με πείραξε 
Ούτε ο Χριστός , στην φάτνη των αλόγων 
Μονάχα να , τώρα αισθάνομαι , 
Σαν πιερότος μόνος και φτωχός , 
Στην μέση των ελλόγων 

Κι αν με τον Σκρούτζ , 
τώρα ταιριάζω πιο πολύ , 
Παρακαλώ σας , να με συγχωράτε , 
Χριστούγεννα είναι , ημέρες για παιδιά 
Και να καλοπερνάτε….. 


Χρησμοί και ματαιοδοξίες

Και βλέπω από τώρα την ταφόπλακα
να γράφει τ’ όνομα μου το μικρό
και από κάτω το μεγάλο
Κάποιοι θα κλάψουν λίγο το νεκρό,
μα κάποιοι αδιάφορα , 
σαν τηλεθεατές
θ΄ αλλάξουν γρήγορα κανάλι….

Όμως κανένας απ΄τους φίλους δεν κατάλαβε
Πως ήρθε η ώρα , τώρα τα παιδιά μου , 
Να βγουν στα πεζοδρόμια….
Θα είναι δεκάδες , με εμένα όμοια,
Απέθαντα μουρλά και οργισμένα, 
που ένας αναίσθητος καιρός , 
μου πήρε αναίτια , το κεφάλι…..





ΧΛΟΜΙΑΣΑΝΕ ΑΠΟΨΕ ΤΑ ΚΕΡΙΑ 

Χλομιάσανε απόψε τα κεριά μου
Έτσι αδύναμα , μοιάζουν αληθινά
Μοιάζουνε πιο πολύ
Με κείμενα μου
Εκείνα τα άδολα τα παιδικά….

Και έτσι θυμάμαι , τα πρώτα βήματα μου
Τα αδύναμα , μα τόσο αληθινά
Χωρίς τα τέρατα τα τωρινά 
Γεμάτα δύναμη , μα κι απο τα τραύματα μου

Θέλω να πω δεν ξέρω ακόμα
Αν τώρα , γράφω εγώ η γράφουν οι πληγές 
Η αν  βούτηξε ο δαίμονας στο χώμα 
Να  ανασύρει ,λέξεις από αλλόκοτες πηγές….

Όπως και νάχει… 
ακόμη ζω , ακόμη αντέχω
κωπηλατώ στα σκοτεινά
έστω κι αν χλόμιασαν απόψε τα κεριά
έστω κι αν νιώθω τα χέρια μου βαριά
έστω κι αν ξέρω
πως τίποτα δεν έχω
μιας και δε μού μαθε   κανείς το πώς
μα ούτε και το θέλω ευτυχώς 
απ' τη ζωή ν’ απέχω

 












< ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΧΡΩΣΤΩ >

Λιγότερα χρωστώ , στους μεγάλους ποιητές , στους φίλους μου 
Τους , ομοϊδεάτες , τους ομότρελλους 
Τους ήρωες , τους δάσκαλους , τους φιλοσόφους …..
Στην Μάνα μου την ιδία , λιγότερα χρωστώ……
Λιγότερα χρωστώ , ακόμα και στον ίδιο τον Χριστό……

Τα περισσότερα χρωστώ ,
Στους δήμιους  και τους σταυρωτές ….
Σε  εκείνους , τους δόλιους και δειλούς ,
Τους <ψευδεπίγραφους> , τους <τιμητές>,
Αυτούς , που νόησαν , με ξένα κόλλυβα να κάνουνε κηδεία
Αυτούς  , που λέρωσαν με μπόχα και με αηδία…….

Είναι πολλοί αυτοί……
Δεν είναι ένας , Ευτυχώς !! …. 
ούτε και δυο…..

Και η οσμή τους…..
Σαν από άρρωστο , αιδοίο….

Λιγότερα , στους άλλους τους μεγάλους….
Τα περισσότερα σε αυτούς !!

Μα πως αλλιώς ;

Θα έμοιαζε , ο δρόμος μας ,
Σαν λάιτ παρτυ , διαδρομή με τραμ…..
Και ο αγώνας μας …. 
Σαν μια τσόχα , που παίζεται κουμ-καμ.













< Μάσκες >

Τώρα , που οι μάσκες έπεσαν….
Τώρα , που τα ποντίκια πνίγονται ,
Υπό το φως των προβολέων….

Τώρα , που είναι πλέον , όλα γνωστά , 
τα διπλά , τα τριπλά , τα τρίδιπλα ,
για να φαίνονται πολλά

Ακόμα κι αν αυτά νομίζουν , 
πως τα κράτησαν κρυφά…….

Μένει σε εμάς , η τελευταία απόφαση….

Απόφραξη , της ύστατης αναπνοής τους ;

Η να τ’ αφήσουμε , στην βρώμικη ζωή τους ;

Θάνατος , στα ερπετά ;

ή ζωή με χεριά καθαρά ;

Θέλει σκέψη ….Θέλει ζύγι….Θέλει σύνεση…..

Ας πιω , ένα ουίσκι και το σκέφτομαι μετά……















ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ

Ακόμη βλέπω ,επίδοξους θνητούς ,
Στην πρώτη την γραμμή , στις επετείους θανάτων,
Να βγάζουν λόγους , σαν να ήταν συγγενείς
Σπουδαίων εκλιπόντων , των γραμμάτων……

Νεκρόφιλοι , και ψεύτες  της ντροπής
Τον σεβασμό , για πρόσχημα  τον έχουν ,
Με  τους επαίνους , μοναχά για τους νεκρούς 
Και  φίλο ζωντανό , να επαινούν ,
δεν θέλουν να έχουν……

Μα αναγνώστη , τι τα θες ….
Ως δήθεν ταπεινοί , μα πλήρως διεστραμμένοι,
Ακόμα και στις έντεχνες  ωδές , παρασυρμένοι,
Χυδαίες εικόνες καταγράφουν , της στιγμής ,
Με  μακαρίτες , ιππαστί , σεξομανείς

Κι εγώ , ο γερο βάτραχος , 
κοάζων , κι  ευτραφής
σαν πιερότος της ζωής , λιγάκι επαρμένος
παίζω για  την ψυχούλα  μου , ο δυστυχής
Ατάλαντος και αφελής και βαρεμένος ,
Που όμως δεν κατάντησα ,
Έκτρωμα της ζωής ,
στου Σίμωνα  το ποίημα, 
ο σιχαμένος…….










Ονειράκι 

Δεν είναι εύκολο , να μυρηκάζω , κάθε μέρα τ’ ονειράκι μου…. 
Δεν είναι εύκολο , να βγαίνω , πάντα στην κορδέλα 
Σε αυτήν την έγχρωμη , την πασαρέλα των ψυχών…. 
Μα ούτε τ΄ άλλο , είναι εύκολο 
Ν’ απέχω 
Σαν να παραδέχομαι , δεν έχω! 
η 
Δεν αντέχω 
η 
Βρε δε γαμει!... 

Όμως αν τίποτα δεν πω , μάλλον καλυτέρα… 
Για κάποιους , μάλιστα , πολύ καλυτέρα…. 
Καθώς , όλα τα έζησα ,σ’ ετούτη τη ζωή 
Ωωωω! Ψέματα! 
Εννοώ , όσα άξιζα να ζήσω…. 
Περισσότερα ίσως , δεν μπορώ… 
Ίσως Κανά καλό μωρό ,
μα και μ’ αυτό θα βαρεθώ ,
πριν καν ν΄ αρχίσω….. 

Ένα ονειράκι μοναχά , 
θα δω πριν κοιμηθώ… 
Και ένα , αφού ξυπνήσω…. 
Κι όταν κοιμάμαι , 
το τίποτα θα δω ….. 
Αυτό , που πρόκειται να ζήσω…. 













Φεγγάρια τετράγωνα…. 



Και κοιτώ το φεγγάρι , απόψε ξανά 

Χίλια χρόνια μετά , από έρωτα…. 

Τόσο όμορφο , δεν το τόδα παλιά 

Τόσα βράδια αξημέρωτα… 



Το φεγγάρι κοιτώ , το ρωτώ….. 

Γιατί φίλε ,δεν θέλω <αμόρε> , να βρω ; 

Είσαι τόσο ωραίο , φωτεινό θηλυκό 

Ζουμερό σαν γυναίκας καμπύλη , 

Φτιαγμένο , από γλύπτη τη σμίλη , 

Φανερό μυστικό και μοιραίο…… 



Μου απαντάει , λοιπόν….…. 



<Από ψηλά σας κοιτώ….. 

Έναν-έναν σας ξέρω…. 

Σαν να είστε εγώ….. 



Άκου φίλε καλά…. 



Αν δεν βρεις λεβεντιά , 

Με καθάρια ματιά , 

Αν δεν βρεις ανθισμένη ιδέα , 

Δεν θα βρεις λευτεριά….. 

Κι οταν ναι , τοτε ναι

Να σε μπλέξω ξανά , 

Στων ερώτων , τα ωραία….. 



Όλοι οι άλλοι οι πολλοί , 

Που σφοδρά ερωτεύονται 

Τον καθρέφτη κοιτούν 

Και δεν καίγονται 

Αν αλήθεια θα βρουν….. 



Το φεγγάρι οπίσθια κοιτούν ,

Τον καθρέφτη ανφάς τον κρατούν 

Κι ονειρεύονται…. 

Κι  ερωτεύονται…. 

Κι όλο ψεύδονται… >



ΕΚ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΘΕΝ 



Έτσι απλά , μαζεύτηκαν ψυχές…….. 

Δεν ξέρω …. αν ήτανε χιλιάδες η μυριάδες η ακόμα πιο πολλές…. 

ξέρω μονάχα , πως πηγαίνανε μαζί , 

αναρριχώμενες σε αργυρή κλωστή 

και λαμπιρίζαν ζωντανές , με φώσφορο , 

σε χρώμα λαχανί…….. 



Είδα και μια πορτοκαλί ,να ξεχωρίζει ανένταχτη , ερωτική……. 



Όμως το άξιζε…..αγάπησε από όλες πιο πολύ….. 



Απλά τις έβλεπα….δεν ξέρω , αν ήτανε χιλιάδες η μυριάδες…. 

Είναι ανέφικτο και ανώφελο , να τις μετρώ…… 

Φτάνει που διακρίνω , που μπορώ , 

απλά σαν θεατής , 

εκ του μακρόθεν ,να κοιτώ, 

ετούτον τον αλλόκοτο , τον πηγαιμό 





ΘΑ ΤΟΥ ΦΙΛΗΣΩ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ 





Κι όσο , ο κύκλος .... ο γκρι <λερι> στενεύει , 

κι όσο διασώζονται , οι τελευταίοι , επιβάτες , 

τόσο , ο <κύκλος των παράξενων ψυχών > θεριεύει.... 



και το χαμόγελο , του οκτάχρονου , του γιου μου , με μαγεύει ! 



Και αποφάσισα , απόψε τελικά, που θα γυρίσω , 

να του φιλήσω τα μαλλιά 

και να φυσήσω , για ακόμα μια φορά , 

στην άδολη ματιά του , 

την τρέλα , του πατέρα του ........ 

και την συμπεριφορά του.... 

...................................................................................................................










ΑΣ ΦΤΑΙΣ (Ευκαιρια) : Στιχοι –Μουσικη : Tασος Ζαχαριάδης 

Τόσα χρόνια , τόσες ψυχές , 
χαμένες μέσα στην ανία , 
με ποιο δικαίωμα , πες μου κλαις , 
γι’ αυτή σου την αδυναμία ; 


Πέταξε τις αναστολές 
δεν έχεις πλέον δικαιολογία 
δίωξε τις τύψεις σου κι’ ας φταις 
πέταξε στην ελευθερία . 

Έφτασε η στιγμή που λες , 
μοιάζει με θεια κοινωνία 
με σύμβολα και ιαχές 
καλέστηκες κι εσύ αν θες 
μη χάσεις τέτοια ευκαιρία 

Μα μη με λησμονήσεις όταν πας 
πάντα να μ’εχεις στο μυαλό σου 
               κι’ότι αφήνεις πίσω σου , να το αγαπάς , 
για τον Θεό σου 


Κι’ ύστερα λάμψε όσο θες , 
η τρέλα σου έγινε σοφία 
ψεγάδι δεν θα βρει κανείς , 
κι’ αν βρει δεν έχει σημασία 

Έφτασε η στιγμή που λες 
μοιάζει με θεια κοινωνία 
με σύμβολα και ιαχές 
καλέστηκες κι εσύ αν θες 
μη χάσεις τέτοια ευκαιρία 








Το κιτρινο Αγγελουδι της Ζωης σου> 

(περιεχεται στο μυθιστορημα <Μυστικα Περασματα>) 

Μην παρασύρεσαι απ τους δαίμονες , ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ . 
Όσο ανεβαίνεις πιο ψηλά ,τόσο αναδύεις νοστιμιά. 
τόσο σε ορέγονται , σαν σπάνια λιχουδιά…… 

Μην τους κοιτάς …. 
Μην τους ακούς ….. 
       Τις έκφυλες μορφές τους.
            Τις άθλιες προτροπές τους . 

Πρέπει τελείως να αποκάμεις , 

για να μπορέσουν να σε φαν. 

Υπάρχουν όμως κι’ άγγελοι , 

σε αθέατες ρωγμές , 

της πιο λεπτής ψυχής σου , 

που όμως αρνείσαι , 

να ψάξεις να τους βρεις. 

Και ας παίζουν ασταμάτητα , 

με υπομονή … 

Την πιο αθώα και τέλεια μουσική . 

Την τέλεια μελωδία , 
της όμορφης ψυχής σου 

                                              «ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 

                                                              ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ» 





Το Πάνθεον , των δικών μου των Ηρώων 



Εγκλωβισμένος , 

τι να γράψω τώρα εγώ ; 

στον τόπο των ονείρων μου ψυχών , 

τρελών , ελάχιστων και μαγικών 



Τι άλλο έμεινε να πω ; 

Σε αυτό το πάρτι των παράξενων ψυχών 

Σε αυτόν τον κύκλο , των ακραίων εραστών 

Το πάνθεον , των δικών μου των ηρώων 



Αγαπητοί μου θεατές….. 

Tι άλλο να σας δώσω; 

Να φύγω λες ; 

Αφού το ξέρω , πάλι θα ενδώσω……. 











Είπες φίλε , 
η προδοσία είναι κήπος δίχως δέντρα
Προσθέτω τώρα , πως ήταν δέντρα , που έγιναν οχιές
Κι αν κάτι αξίζει, για δικαιολογία, 
Για εκείνον , που επιλέγει την αυτοχειρία
Είναι της  προδοσίας , οι φρικτές πληγές

Μα αν μπόρεσες και ζεις
Και ακόμη δυνατός επιβιώνεις
Και άλλοτε κλαις
Κι άλλοτε μετανιώνεις
Άλλοτε χαίρεσαι 
Άλλοτε ξεφαντώνεις
Και αγαπάς! Αν αγαπάς κυρίως!
Ναι! και μπορείς ακόμη να αγαπάς
Είσαι υπεράνω του ανθρώπου φύση
Ίσως σε κάποιους να φαντάζεις παρά φύσει…..

Εν κατακλείδι…..
Υπάρχει η δεν υπάρχει λύση
Υπάρχει η δεν υπάρχει, , για κάτι σημασία

Η προδοσία 
Είναι του θανάτου η ουσία


























<Πεταλούδες ονείρων>

Του ονείρου πεταλούδα έλα πάλι
Όχι στο όνειρο , μ’ αληθινά
Εκεί που ξέρεις μόνο εσύ
Να με οδηγήσεις στο  νησί

Εσύ , όλη την ώρα θα πετάς 
Εγώ θα κάθομαι η θα ξαπλώνω
Δεν θα κουράζεσαι γιατί με αγαπάς
Κι εγώ ο ανάποδος θα το βουλώνω

Μα που και που θα αρχινώ
Εκείνα τα παράξενα  τραγούδια
Που λένε για φωτιά , ποτέ για  ουρανό
Που διώχνουν τα άμοιρα  αγγελούδια

Που έρχονται ,  να σ΄ επισκεφτούν
Καθώς πετάς να σου μιλήσουν
Πω πω! τι σάτυρος θα πουν ,άλλο δεν θα σκεφτούν , 
ειρωνικά  θα σε κοιτούν και θα την <στρίψουν>

Έτσι είναι πεταλούδα   του ουρανού
Πρέπει να τους το πεις να το γνωρίζουν

Άγγελοι αγαπούν καυτά κι αληθινά ,
στην άκρη του ανέφικτου ονείρου
όταν θελήσει , η στιγμή  ή η φωτιά
ονείρου πεταλούδα αν βρεθεί στα ξαφνικά
στα χέρια ενός σατύρου.

Και αφού άλλο αίσθημα δεν ξέρουν
Μονάχα αγαπούν
Παραδομένα μα ελεύθερα πετούν
Αυτό που αισθάνονται δεν θέλουν ,
Μα ούτε και μπορούν,
Να το ορίζουν….

Πες τους 
Αν δεν τους έτυχε
Να το γνωρίζουν….

 













PIEROTOS


Posts

<ΛΟΥΜΠΕΝ >
23/5/2009 10:02:00 μμ
800 προβολές

ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ-ΑΕΙ ΕΦΗΒΟΣ
23/5/2009 10:00:00 μμ
796 προβολές

Επαίτης
23/5/2009 3:47:00 μμ
750 προβολές

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!
23/5/2009 11:23:00 πμ
427 προβολές

Καταλαβα –καταλαβα......
23/5/2009 11:14:00 πμ
393 προβολές

Ζωή δικιά μου
23/5/2009 1:40:00 πμ
412 προβολές

<ΜΕΧΡΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΤΡΟΠΗ>
21/5/2009 4:32:00 μμ
397 προβολές

Τα μικρομάγαζα της θλίψης
18/5/2009 2:30:00 μμ
383 προβολές

ΚΑΠΟΙΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΣ
11/5/2009 3:24:00 μμ
438 προβολές

pierotos
9/4/2009 1:13:00 πμ
482 προβολές