Published 11 χρόνια πριν in Rock

νύχτωσε πάλι κι είναι αργά

  • 698
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0

Στίχοι

										μέρες τώρα κλεισμένη σε καβούκι
δε βγαίνω,δε θέλω άνθρωπο να δω
πόσες ώρες κλειστή σα μπουμπούκι
ν ανθίσω,το φως πού να βρώ

προδομένε ελπίδες,όνειρα άπιαστα
χρόνια τώρα όλα είναι ίδια
κάνω σχέδια τόσο ακατάστατα
μένω εδώ,κι ας φεύγω ταξίδια

μόνη σε τέσσερις τοίχους γνωστούς
μουσική ,ποτό,κάτι να πιαστώ
τους έχω βαρεθεί όλους αυτούς
που ναι μακρυά όταν τους χρειαστώ

η πόλη μου ρουφάει το αίμα
με ρίχνει,με μειώνει ,με πονά
ψάχνω ένα ανθρώπινο βλέμμα
μα νύχτωσε πάλι κι είναι αργά

γίνομαι ξανά μικρό παιδί
πιστεύω για λίγο πως υπαρχει Θεός
κάθε τι που βλέπω ένα γιατί
και στο τέλος νικάει ο κακός									

:
/ :

Queue

Clear