ΑΣΤΟΧΕΣ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

  • 476
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0
  • 0

Στίχοι

										Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΑΦΑΛΟΣ ΤΗΣ Ο ΕΡΩΤΑΣ.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ Η ΟΜΟΡΦΗ ΠΛΑΣΗ  ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΗΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Η ΕΙΣΠΝΟΗ ΤΗΣ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΚΠΝΟΗ ΤΗΣ Ο ΠΟΝΟΣ.

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΟ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΙ, ΔΙΔΥΜΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ.

Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΗΣ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ, ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΑΣΤΡΑ. 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΟΙ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ, ΜΟΝΑΧΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΗ.


ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΖΟΥΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΥΤΗ ΘΕΑ.

ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΕΠΩ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΟ, ΤΟ ΣΥΖΗΓΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΔΕΝ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΚΟΡΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΗ, ΠΟΥ ΤΗ ΖΗΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΑ.

ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΖΟΥΣΑΜΕ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ, ΣΑΝ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΤΟΗ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΛΟΥΣΜΕΝΟΙ.									

:
/ :

Queue

Clear